In het voorjaar van 2026 zijn de kinderen voor de eerste keer mee naar Sierra Leone gegaan. Wouter nam zijn vriendin Irene mee. Deze keer vertrokken we met z’n vijven vanuit Brussel en we hebben hetzelfde schema aangehouden als met Dinand en Caroline. In 2027 gaan we kijken naar andere dagtripjes om te maken.
Als we aankomen is het nog licht maar al snel wordt het donker.
Het leven staat even stil bij zonsondergang. Ivm de ramadan is iedereen nu na aan het eten. Wachten, wachten. In de verte onze bestemming, Freetown.
We rijden vanuit de ferry naar ons huis in Waterloo waar we weer hartelijk worden ontvangen met natuurlijk veel eten. Lang blijven we niet op want een hele dag reizen is toch wel vermoeiend.
De volgende morgen: inspectie en een rondleiding door het huis. Op de waterput is een pomp geïnstalleerd wat het gemakkelijker maakt om er water uit te halen. (dat gebeurde eerst met een emmertje). De ‘apotheek’ wordt geïnspecteerd en waar nodig aangevuld met medicijnen uit Nederland en het (plastic) serviesgoed wordt afgewassen. Vanaf de zolder worden de tuinmeubelen gehaald en geinstalleerd.
Deze traptreden zaten ook in het koffer. In het regenseizoen is de trap spekglad.
Op dag 4 vertrekken we naar het prachtige Tiwai Island. Hieronder een fotoimpressie met: de overtocht en aankomst, de keuken, de ochtendwandeling waar we deze keer de rode Colobus en de Diane Monkey zien.
Boottochtje over de Manoriver. Het dorp terug aan de overkant en de kapitein van de boot met zijn opa die voor ons een hangmat heeft gemaakt.
Dag 6 reizen we terug naar Waterloo. Ik verklap niet alles maar onderweg kopen we langs de weg groente en fruit in. Een hele happening. De opbrengst zie je hieronder.
En dan de reis naar Kabala met de crew. Op de oma en de buurkindjes na gaat iedereen mee.
In Kabala slapen we in het familiehuis. Sinds we hier de eerste keer samen waren is er veel veranderd. Naast het huis is een discotheek die tot diep in de nacht muziek speelt. niet altijd fijn voor de nachtrust….
We bezoeken dit keer niet alle scholen maar gaan wel naar de blindenschool waar we twee jongeren sponsoren. Die dag is er geen school en laten ze ons de slaapzaal zien. Ook het dorp Kamanor doen we aan. In 2017 was hier geen school en sinds een paar jaar is er een basisschool, de onderbouw van de middelbare school en een weeshuis. Een vriend van de familie, die daar hoofd van de school, is wil ons alles laten zien. We ontmoeten, net als in 2017, Pa Yapo de medicijnman en waarzegger. Tot slot gaan we naar het kantoor van het Youth Advocacy Network, het kantoor van waaruit onze stichting jongeren sponsort. Zie ook Taiama-Andreas.org
Kabala heeft ook een leuke marktje, erg druk maar hier kun je mooie stoffen kopen. We slaan ruim in…
Dan hebben we nog een bijzondere ontmoeting met Paramount Chief Foday Jalloh. Hij woont in het dorp Kumala in de Loma Mountains. Kumalah is het dorp waar de voorouders van Kelly vandaan komen. PC is een amaibele man die goe weet wat er in de wereld speelt. Altijd fijn om met hem te praten en we beloven dat we echt een keer de tocht naar Kumala zullen maken.
In Kabala is zoveel te beleven en heb je zoveel onverwachte ontmoetingen, teveel om op te noemen maar dan is het weer tijd om terug te gaan.
Dit keer verloopt de terugweg zonder problemen, ook eens fijn, geen lekke band of andere hindernissen.
De laatste dagen breken aan en we bezoeken het strand en dit keer ook het chimpanseepark Tacugama dat weer open is. We krijgen een lesje in chimpanseetaal.
Ook deze reis was weer een vol mooie indrukken en belevenissen. We hebben genoten en het is heel bijzonder om familie en vrienden in dit mooie land te mogen rondleiden.
